Adama van Scheltema/Avond na regen

Er waren nog vegen van vuur in den avond,

Die verdween in den walmigen dauw

Na den druipende regen.

Uit de rookende weiden, vol bange geheimen,

Rezen benevelde boomen

Als stille giganten.

En nog een late koe loeide van verre -

En nog de roep van een koekoek -

En toen niet meer.

Alleen nog droppelde 't slapende loover -

En de booze beek vluchtte

Naar een donker oord.

En toen verdwene' alle levende dingen

In het angstige doofstomme duister -

En om mij groeide de nacht.