Adama van Scheltema/Herinnering

Soms dwaalt mijn geest op eens weer naar uw henen,

En ruischt door mij een golf van dat verleden,

En welt naar mijne lippen weer die bede -

Mijn hoofd aan uwen schoot te mogen lenen.

Dan zie ik peinzend naar uw vingerleden,

En poog ik om aan mijn liefde weer te weenen -
Totdat langzaam uw beeltnis is verdwenen

En wegzinkt van het lichtelooze heden.

Zal ik dan van die liefde éénmaal genezen -

Eénmaal uw dierbaar aangezicht vergeten -

Eénmaal niet om uw zoeten naam meer beven?

Ach! nu ik opzie van uw vage wezen,

Voel ik op eens een vreestlijk ding te weten: -

Dat ik al heel lang dood ben in dit leven!