Adama van Scheltema/Inkeer

Wat leelijk heel die heide,

Wat leelijk doet dat veld,

Wat triest, dat geen van beide

Mij meer iets moois vertelt!

Elk bloempje aan die wegen

Leek eens een mooi verhaal -

Nu drupt het in den regen

En zwijgt het allemaal.

'k Loop in herinneringen

Als een wanhopig kind,

Dat ziet de oude dingen

En de' ouden weg niet vindt.

Maar hebben zich mijn zinne

In schoonen schijn verward -

Zij zien verbaasd naar binnen

In 't eigen menschenhart:-

En langzaam gaan mijn oogen

Naar dieper beeltenis-

Ontdekken zij de logen

Van wat daarbuiten is?