De vlucht door de oorlog
Uit Wikisource
 Deze bron is genomineerd voor verwijdering
Omdat iemand vindt dat deze pagina niet (in deze vorm) in de Wikisource-nl past, is deze pagina op de lijst met te verwijderen pagina's geplaatst. Als reden hiervoor is opgegeven:
Op de verwijderlijst kan tevens een nadere toelichting en/of discussie worden gevonden. |
|
| Oorspronkelijke tekst: |
|---|
|
De vlucht door de oorlog |
|
| Auteur | Tom Nijhof |
| Genre(s) | oorlogs roman |
| Brontaal | Nederlands |
| Verschenen | 2009 op Wikisource |
| Bron | Nederland schrijft Project |
| Auteursrecht | Verleent aan wikisource |
|
|
Isabella was 15 jaar toen Hitler aan de macht kwam in Duistland. Het is 1932 als Hitler met zijn praatjes over een betere wereld komt. Hij beloofde werk met nieuwe fabrieken dus er was ook weer geld. Maar in Nederland was het maar een bijzaak de eerste wereldoorlog was voorbij en het land moest weer op gebouwd worden. Alle schade die er gemaakt was moest door Duistland betaald worden. Isabella woonde in een huis zonder dak dat was er af geschoten. Haar buren hebben alleen een beneden verdieping waar zie in woonden. Haar buren waren voorstanders van Hitler omdat hij ook Duistland verbeterde met veel werk en dus geld. Haar buurjongen Alex was ook 15 jaar hij was niet voor Hitler hij wist niet eens wie het was. Na een jaar was het een ramp. Hitler had de Duitsers werk gegeven in wapenfabrieken zodat ze de wereld konden veroveren. Isabella was niet bang omdat zij geen Jood, zigeuner, homo of verzetster was. Anders was ze naar een kamp gebracht. Wat daar gebeurden wist niemand. Het ergste was dat haar buurjongen was verdwenen in de kristalnacht omdat hij een Jood probeerde te redden. Na 2 maanden heeft Isabella hem nog niet terug gezien. Ze wou hem wel zoeken maar waar moest je zoeken. Het ergste vond Isabella dat de ouders van Alex hem hadden verraden omdat zij zo graag wilden dat de oorlog door Duistland gewonnen werd! Na 2 maanden kwam er iemand terug uit een kamp! Hij dook onder bij Isabella zodat hij niet opnieuw het kamp in hoefde. Isabella vroeg nieuwsgierig: “wat gebuurt er in zo’n kamp?” de man zei: “ik werd eerst naar een doorgangskamp gebracht daar keken ze waar in naar toe moest. Ze besloten dat ik naar een concentratiekamp moest.” “Wordt er in zo’n concentratiekamp aan je concentratie gewerkt of zo?” vroeg Isabella. “Nee!” schreeuwde de man “in een concentratiekamp moet je werken en niet even werk. Nee. Van 8:00 tot 24:00 werken alleen maar werken.” “Maar ik deed niet goed mijn best want ik at meer dan ik verdiende. Toen moest ik weer naar een doorgangskamp. Daar keken ze me weer na en ik was niet in staat om te werken. Dus stuurde ze mij naar vernietigingskamp daar zou ik dood geschoten worden. Ik liep in een grote groep en ik wist te ontsnappen samen met Alex.” “Alex!?” schreeuwde Isabella blij. “ja” zei de man “alleen toen we de gracht in rolden nadat we deden of onze veters los zaten werd Alex op gepakt door een SS-er.” “wat is een SS-er?” vroeg Isabella “dat is iemand die in een kamp werkt maar niet is gevangen en er gewoon voor betaalt krijgt.” “wat is er met Alex gebeurd?” vroeg Isabella “Alex in weer in het water gegooid vanaf de burg hij lande op een schip. Een SS-er zei tegen de schipper dat hij Alex als matroos mocht hebben. Het schip is weer door gevaren naar Londen. Ik wil nu graag even rusten ik moet morgen nog verder vluchten in de stad is het niet veilig” zei de man. Isabella wou wel naar Londen om Alex te zoeken maar met de Nazi is dat niet makkelijk want de Nazi is de politieke partij van Hitler. Die man moest veilig hier kunnen blijven dacht Isabella. Maar hij is een Jood dus als de Duitsers hier komen is de man er bij. Isabella haalde de Jodenster van zijn jas wat die stond voor Jood zij pakte zijn persoonsbewijs stiekem. En vervalste die door en “J” die er in stond weg te halen. Want op een persoonsbewijs stond een beetje informatie over jou en soms een J die voor Jood stond. Als de man wakker werd zou ze zijn haar verven want Joden hebben heel vaak zwart haar. De man dus ook maar nu eerst de naam vervangen voor een Nederlandse naam. De man heet nu Klaas Smit zijn haar was blond en er waren geen J’s op zijn persoonsbewijs en geen ster op zijn jas. Hij leek nu een gewone Nederlander. “Ik ben nu veilig en doordat ik in het kamp voor Philips radio’s moest maken weet ik hoe je er een kan maken en verbergen in een huis.” De man pakte 12 meter ijzerdraad en een boek. Het ijzerdraad werd de antenne maar het leek net een waslijn en in het boek kwam de radio. Zo konden ze toch luisteren naar wat de Koningin allemaal zei over de radio om Nederland te helpen. Nu kon Isabella gerust naar Londen om Alex te zoeken. De man bleef in het huis wonen om meer Joden als gewone burgers te vermommen. Het kosten veel moeite om naar de haven te komen want het transport werd steeds minder gebruikt voor gewone burgers. Transport wil zegen vervoeren. En heel veel treinen werden voor transport van gevangenen gebruikt. Het lukte toch om naar de haven te komen omdat veel soldaten en legers daar naar toe moesten voor de schepen. Vanuit daar kan ik in Londen komen, dacht Isabella. Maar in Amsterdam werd ze gezien als verzetstrijder omdat ze iemand met een ster op zijn jas uit het water hielp. Ze zagen dat ze niet was geregistreerd in Amserdam. Registreren is dat al je gegevens worden op geschreven voor in dit geval de Duisters. Ze moest lopen naar een doorgangskamp. Daar werd ze door gestuurd naar een concentratiekamp. Ze herinnerde zich ineens weer wat de man had gedaan om te ontsnappen. Isabella deed of haar veter los zat en rolden toen niemand het zag de berm in. Ze kon nu alleen maar wachten tot de stoet weg was. Nu moest ze snel wezen want er kwam een nieuw stoet mensen aan. Ze zag een schip en vroeg aan de schipper waar die heen ging. “ik mot naar Londen” zei de schipper “wat aardewerk brengen. En daar dan blijven tot de oorlog voorbij is.” Isabella vroeg of ze mee mocht. “alleen als je het dek schoon houd en poetst.” Dat had Isabella er wel voor over. Toen ze even later langs een kamp voeren zag Isabella allemaal huisjes. Ze vroeg aan de schipper wat dat voor een huizen waren. “dat zijn geen huizen” zei de schipper “dat is een barak daar sluiten ze 130 mensen in op om te slapen op 3 hoge stapel bedden. En als er een ziek is gaat die naar een ziekenbarak tot die dood gaat of beter wordt zonder dokter of iets. Maar in Londen hebben ze dat niet. Vandaar dat ik af en toe naar Nederland kom om gevangen te kopen als matroos en in Londen in een pakhuis laat wonen en werken.” De schipper stopte even en praatte daarna weer door “laatst nog werd er gewoon één op mijn schip gegooid in de buurt van Tilburg.” Isabella dacht dat is Alex die werd op een schip naar Londen gegooid door een SS-er. “Gaat U nu ook naar dat pakhuis?” vroeg Isabella “Ja” zei de man “ik heb een hoop gevangenen die met z’n alle op mijn schip vluchtten, ik kan niet anders.” Na 2 weken varen kwamen ze in Londen aan Isabella ging meteen naar het pakhuis om te kijken of Alex daar was. En ja hoor Alex was daar de vloer aan het vegen. Isabella was echt heel blij. Voor hetzelfde geld was Alex dood of in een kamp of met een andere schipper mee naar Londen. Nadat Isabella en Alex een paar jaar in Londen waren hoorden ze dat de geallieerden kwamen om alle bezette landen te redden. De geallieerden waren Amerika, Canada, Rusland en Groot Britanieë. In Nederland dachten ze dat de geallieerden op een dinsdag kwamen en alle mensen gedroegen zich wild en koppig tegen de Duitse soldaten maar op die dinsdag kwamen er geen geallieerden. Deze dag hebben ze toen Dolle Dinsdag genoemd omdat iedereen door het dolle heen was.
