I.K. Bonset/Herfst

[10]

Herfst

I

Het park.
De wind.
Het boomenzwart.
De hemel: rood
En stil.
De grond is nat.
Daar valt een blad
of het iets zeggen wil
Wàt zegt de wind?
’k Versta hem niet.
Hij bromt maar om mijn hoofd.
Hij heeft, de dief
Hier in het park
de bla^eren geggeroofd.
Hij schreeuwt.
Hij gilt.
Hij holt. holt.
Hij draaft.
Gooit blaêren op een hoop

Het is de doode zomerdag

waar ik nu over loop

Het park
De wind
Mijn hart
Mijn ziel

[11]

Mijn ademtocht gaat zwaar.
Is dat een plas? –
Is dat een boom? –
Hoe komt die zoo mismaakt?

Dat deed de wind.

Die ruwe gast

heeft alles aangeraakt

II

De winter komt –
Vriend Ahriman
voelt nu zijn leden vrij.
Mijn dunkt
ik zie z’n zwarten kop
al gluren heel nabij

Ik ken jou wel

Jou Ahriman zwarten gast

Al meer dan 1000 jaar

op dezen tijd zoo ongeveer

ontmoeten wij elkaâr.

Jij bent niet oud.

Jij bent niet jong

Nog net als toen je

uit den hemel sprong.

Het was je daar te hel

te licht,

Je zwarte duivelssnuit

kwam ginder

[12]

in het klaren licht

zoo gruwelijk-nuchter wit.

Je bent gevlucht

met alle Deus

Je bent gevlucht

naar hier,

nu dans je

op den zwarten wind

nu spring je

naast mij hier

Je krijgt mij niet

Jij, Ahriman

Je krijgt mij niet te pakken

Je zult mij

met je zwarte bl klauw

mijn hemel

niet uitsmakken.

December 1913.