Uit Wikisource
| Dit is een overzicht van de (vertaalde) paragrafen van boek XII
16
|
Er werd de gewoonte gehouden om de kinderen van de vorst met andere nobelen van dezelfde leeftijd de maaltijd te laten gebruiken, zittend in het zicht van de ouderen, aan een kleinere en minder rijkbedeelde tafel. Terwijl Britannicus hier zat, omdat zijn eten en drinken werd verkend door een uitverkoren uit de helpers met zijn smaak, en opdat er niet werd afgeweken van die gewoonte of de dood van beiden de misdaad zou verraden, is de volgende list bedacht. Een nog onschuldig en gloeiend heet drankje, en waarvan genipt was met de smaak, werd aan Britannicus gegeven, daarna, nadat hij het had geweigerd vanwege de hitte, is er gif in ijskoud water bijgegoten, dat doordrong in al zijn ledematen zodat zijn stem en geest tegelijkertijd werden weggeroofd. Er werd gebeefd door de omstanders, en de onverstandigen vluchtten: maar zij aan wie een hoger intellect was, bleven zitten, aan de grond genageld, en keken naar Nero. Die bleef zoals hij was, achterovergeleund, en terwijl hij deed alsof hij van niets wist, zei hij dat dit gewoon was vanwege de epilepsie, die Britannicus vanaf zijn eerste jeugd had gekweld, en dat hij snel zijn zicht en gevoel terug zou krijgen. Maar door Agrippina is zo'n angst uitgestraald, zo'n ontsteltenis van geest, hoewel zij het probeerde te onderdrukken in haar gezicht, dat vaststond dat zij, evenzeer als Octavia, de zus van Britannicus, van niets wist: zij begreep dat voor haar het laatste redmiddel was weggerukt en dat dit een voorbeeld was van verwantenmoord. Ook Octavia, hoewel van een onervaren leeftijd, had geleerd pijn, liefde, alle emoties te verbergen. En zo is, na een korte stilte, de vrolijkheid van de maaltijd hervat.
