Adama van Scheltema/De sprakelooze rust

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
De sprakelooze rust van Carel Steven Adama van Scheltema
Uit Uit stilte en strijd

Gelukkig, die de stilte kent,

Die, als de avond zinkt,
Den beker van vergeten drinkt

En zich van 't leven wendt;

Die mede met het licht bezwijkt

In 't kleureloos verschiet,
En kleurelooze dingen ziet

Waarin de wereld wijkt.

Gelukkig, die geen luid gebed

Meer op de lippen heeft,
Die niet meer mee dit leven leeft,

Doch, als een beeld op bed,

Zijn vingers om zijn vingers vouwt

En zich het harte bluscht,
Waarop de eindelooze rust

Haar pyramide bouwt.

Gelukkig, die geen licht of lied

Of leven meer verbeidt,
Die luistert naar de Eeuwigheid

En in den hemel ziet!