Adama van Scheltema/Na den regen

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Na den regen van Carel Steven Adama van Scheltema
Uit Zingende stemmen

Na den regen straalde de avond
En breidde zijn blauwe armen wijduit
En hief het lachend gelaat van de aarde
Door den dunnen nevel van tranen
Voor hare fonklende wimpers
Weder blozend omhoog;

Laat mij zoo lachen hemel,
En hef mijn ziel tot uw borst,
En laat de dampen van mijn leed
En van mijn kleinheid en van mijn duffe gedachten
En van mijn dierlijke lijf -
En alle mist der blinde wezens
Van deze wereld
Wegtrekken van mijn ziel!