De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen/Deel 2/Gonzalo Coques

De Groote Schouburgh der Nederlantsche konstschilders en schilderessen, deel 2 (1719) door Arnold Houbraken

[ 40 ]Van GONZALO COQUES geboren te Antwerpen in ’t Jaar 1618. Vind ik met den grootste roem aldus geschreven.

Wat mag de vlugge faam, zoo op Apelles roemen,
En hem alleen den Prins van al de Schilders noemen,
Die zyn^[1] benyders had verraden, door zyn Konst
En kreeg daar voor tot loon Vorst Alexanders gonst. [ 41 ]
Laat Engeland ook vry op haren Holbeen stoffen,
En Neerlant op van Dyk, die ’t al schynt t’ overpoffen;
Zoo als ’t ook waarlyk is in ’t groot. Maar in het kleen,
Daar in behoud Gonzaal den hoogsten lof alleen.
En waarom niet? terwyl zyn Konstpenceel het leven
Scheen aan de weezens, die hy schilderde, te geven.

Groots genoeg geprezen. Doch ik wil des mants roem niet betwisten dien hy door ’t schilderen by den Aardshertog Leopoldus, by den Keurvorst van Brandenburg, aan ’t Engelsche Hof, en aan ’t Huis van Oranje, behaald heeft,
Als hare Prins hem schonk een dub’le Goude Keten.
maar wy gelooven egter dat de Schryver dus met zucht voor zyn lantgenoot geschreven heeft, tot dat wy van het tegendeel zullen overtuigt zyn, en mee besluiten moeten, dat hy zyns gelyken in Konst van Pourtretschilderen niet gehad heeft in ’t kleen.
Waar, of wanneer hy gestorven is weet ik niet, maar wel dat hy de Konst by David Rykaardt geleert heeft, wiens Dochter hy naderhand trouwde.

↑ Apelles te Macedonien gekoomen, verzette zich de Hofschilder van Alexander den grooten hier over, en beducht dat zyne Konstfakkel de zyne mogt verdooven, bedacht een vond om Apelles by den Vorst gehaat te maken, of hier door van kant te helpen. Hy veinsde zig een van des Vorsten bedienden te wezen; en gebood Apelles des anderen daags by den Vorst te komen spyzigen. Apelles, niet denkende op bedrog verscheen des anderendaags op ’t Hof, zeggende dat hy daar was ter maaltyd by de Vorst genoodigt. Dit wierd Alexander aangedient, die zig verwonderde dat ymant zoo stout dorst wezen, van zich iet, (’t geen niemant mocht gebeuren) te vermeten. Hy deed hem roepen, en vraagen wien zoo stout was van hem aan ’s Vorsten tafel te noodigen. Apelles wel ziende dat hy bedrogen was, bad den Vorst om vergiffenis van zyn misdaad, en vertoonde zyn onschult. Alexander belust om te weten wie die pots gespeelt had, vraagde Apelles of hy den persoon niet zou konnen aanwyzen. Waar op hy verzogt een stuk zwarte kool, en teekende het wezen van hem op den muur, zoo dat de bedrieger hier door bekent wierd, en in ongena kwam.

[1] Apelles te Macedonien gekoomen, verzette zich de Hofschilder van Alexander den grooten hier over, en beducht dat zyne Konstfakkel de zyne mogt verdooven, bedacht een vond om Apelles by den Vorst gehaat te maken, of hier door van kant te helpen. Hy veinsde zig een van des Vorsten bedienden te wezen; en gebood Apelles des anderen daags by den Vorst te komen spyzigen. Apelles, niet denkende op bedrog verscheen des anderendaags op ’t Hof, zeggende dat hy daar was ter maaltyd by de Vorst genoodigt. Dit wierd Alexander aangedient, die zig verwonderde dat ymant zoo stout dorst wezen, van zich iet, (’t geen niemant mocht gebeuren) te vermeten. Hy deed hem roepen, en vraagen wien zoo stout was van hem aan ’s Vorsten tafel te noodigen. Apelles wel ziende dat hy bedrogen was, bad den Vorst om vergiffenis van zyn misdaad, en vertoonde zyn onschult. Alexander belust om te weten wie die pots gespeelt had, vraagde Apelles of hy den persoon niet zou konnen aanwyzen. Waar op hy verzogt een stuk zwarte kool, en teekende het wezen van hem op den muur, zoo dat de bedrieger hier door bekent wierd, en in ongena kwam.

[1]