Java-bode/Jaargang 28/Nummer 273/Een gelukkige greep

‘Een gelukkige greep’ door een anonieme schrijver

Afkomstig uit de Java-bode, donderdag 18 november 1880, [p. 4]. Publiek domein.

[ 4 ]

EEN GELUKKIGE GREEP.

Zeker tooneeldirekteur, een verstandig man zeker, liet de voorstelling altijd voor middernacht eindigen, omdat hij geen extra gas wilde betalen.
Eens werd er een Maria Stuart van den een of anderen schrijver opgevoerd. Alvorens te sterven moest de veroordeelde een lange alleenspraak houden. Er kwam maar geen einde aan. Het zou over twaalven worden. Het publiek scheen de alleenspraak ook ruim lang te vinden.
Tusschen de coulisses ziet de direkteur een figurant staan van een Herkulische gestalte en gekleed als soldaat van Elisabeth.
„Ga op het tooneel en haal de koningin weg!” beveelt de direkteur.
„Haar weghalen?”
„Ja, beetpakken weghalen en achter de koulisses brengen! Als ze schreeuwt, des te beter!”
De figurant stormt het tooneel op, en grijpt Maria Stuart die, in de grootste verbazing, tegenstribbelt, worstelt en gilt, zoo natuurlijk, echt en waar, dat de toeschouwers, die bijna waren ingedommeld, weder wakker worden, applaudisseeren en, terwijl het gordijn valt, met geestdrift „den schrijver” roepen.
Bij het heengaan zei men:
„Het stuk heeft zwakke oogenblikken; maar het slottooneel is aangrijpend!”
„En wat schreeuwde zij natuurlijk!”
Dat mocht met recht „een gelukige greep” en tevens een zegepraal van het realisme heeten.