Nieuwe Tijdinghen/1621/nummer 16
| ← Nummer 15 | T’samensprekinghe tvsschen dry princen, gehouden tot Worms vanden tegenvvoordigen staet des Landts
[Nieuwe Tijdinghen], Nummer 16, februari 1621 |
Nummer 17 → |
T’SAMEN-
SPREKINGHE
TVSSCHEN DRY PRINCEN,
Gehouden tot worms.
Vanden tegenvvoordigen staet des Landts.
Ouerghesedt vvt den Latyne in onse Nederlantsche sprake.
Eerst ghedruckt in Februarius. 1621.
T’Hantwerpen, By Abraham Verhoeuen, op de Lombaerde Veste, inde gulde Sonne.
T’SAMENSPREKINGHE
Tusschen dry Princen, Ghehouden tot VVorms,
Vanden teghenwoordighen staet des Landts.
1
DRy Princen can het Keyser-rijck
Die zijn by een ghecomen,
Binnen Worms seer blijdelijck,
Ende daer raet ghenomen:
Spinola wilt ons Lant en Lien,
Met waepenen bedwinghen,
Hoe sullen wy sonder schand ontvlien
Al dees oorlooghsche dinghen.
2
Te recht moghen wy treuren:
Dat wy dien krijgh hebben bestaen,
Mochten wy wel besueren.
Der Paepen Rocken metter spoet
Meynden wy t’employeren,
Met nauwer noot ons mantels goet
Connen wy nv salveren. [ 3 ]
3
De Paepen hebben wy begheckt
Met haere langhe rocken,
Als hasen met een helm bedeckt
Die ons nv oock beiocken.
Eylaes! wat Krijghs-lien zijn wy toch?
Wy moeten altijts loopen,
En onsen vyant laten noch
Ons steden schoon met hoopen.
4.
De vreese heeft ons hert bevaen,
’Ken weet hoe’s mach gheschieden
Ten zy dat dit hebben ghedaen
Die sonden van ons lieden.
Dus segh ick met oprechten moet,
Laet ons om vrede kermen,
Want wapenen noch deghens goet,
En konnen t’Landt beschermen.
5.
Seer valereux in wapen,
Met gelt voorsien aen alle cant
Vervolght ons sonder slapen.
Daer teghen is ons volck seer bloot,
En hebben niet met allen,
In armoed en in grooten noot
Sijn zy door ons ghevallen. [ 4 ]
6.
Wirtenbergh. Den tweeden seyd’, ic ken
De saeck is vol dangieren (’tis waer
Ick heb veel liever sonder vaer
Tornoy spel en plaisiere.
Ick ben dees dinghen onghewent
t’Huyswaerts sal ick gaen keeren,
Den Keyser zijn obedi-ent,
En my verexcuseren.
7.
Mijn Landt en Lien t’is wel bekent,
Die ick heb sonder faelen
Moet ick van Oostenrijcke jent
Te leene comen haelen.
My dunckt dan zijn den besten raet
De wapen te verdoemen,
Eer my mijn Landt gheheel vergaet,
En zy my een sot noemen.
8.
Om prijsen hier te haelen,
Van ghelde zijn wy oock in noot
Om t’Krijghs-volck te betaelen.
De Vivres en oock wijsen raet
Comt ons nv te ghebreken,
Eendrachtigheyt ons oock verlaet
Die dit soo heb’n besteken. [ 5 ]
9.
Ick vrees oock seer, om dat ick weet
Hoe eertijts de Spaignaerden
Door’t Rijcke liepen wijt en breet,
En schrickelijck ghebaerden.
Oock oude lien op dit termijn
Willem het houden staene,
Dat meest mijn duytschen Spaignaerts
Oft wel Italiaenen.(zijn
10.
Ghy weet hoe in voorleden iaeren
Den Hertogh van het Sachsen lant,
En oock den Hesse sijn ghevaeren,
Die Keyser Carel doen verwant:
Ootmoedigh hem te voet zy vielen,
Versochten gratie voor haer lijf,
Spinola mocht wel oock ons sielen
Weck leyden in ghevan’knis stijf.
11.
Waer mee wy zijn belaeden:
Ten quaetsten moet ’t met hen vergaen
Die ons dien heb’n gheraeden.
En ick sal wederom gaen t’huys
By mijne ionghe vrouwe,
Want zy in mijn vertreck confuys
Maeckten seer grooten rouwe. [ 6 ]
12.
Anspach. Holla, holla, den derden riep,
Dat ick dit moet aenhooren,
Gaet in mijn herte al te diep,
En clinckt niet in mijn ooren.
My dunckt dat ghy van’t Spaensche gelt
Sijt altemalen suchtigh,
Oft als de hasen in het velt
Sijt gantsch gheworden vluchtigh.
13.
Hoe wel ick teghen mijnen danck
Mijn vreese moet belijden,
En daerom oock der wapen clanck
Geern setten sou ter sijden:
Ick heb nochtans een andern vondt
Om d’Orloogh noch te houwen,
Waer by bekent aen ons Verbondt,
Ten soud’ ons niet berouwen.
14.
Hoe dat zy ons sold geven,
Al waer ons macht noch eens soo final,
Wy souden daer op leven.
Het beste comt in onsen sack,
Danck hebt wy maer eens segghen,
In onse handen met ghemack,
Comen zy’t dan al legghen. [ 7 ]
15.
Hier mee betaelen wy de schult,
Die ons soo seer belasten
Tot onsen staet het oock wat vult,
Dat wy door dieft aentasten.
Wel-aen wel-aen ghy Heeren vroet,
Wilt dien krijgh niet laecken,
Die sulck profijt gheeft nietter spoet,
Daer wy al meest naer haecken.
16.
Laet ons de boeren roepen hier,
Hoe wel sy luttel deughen,
Die ons beschermen voor dangier,
Al naer haer best vermeughen.
Maer sou’t perijckel zijn te groot,
Laet ons wat achterdeysen,
En stellen voor in sulcken noot
Soldaten t’elcker reysen.
17.
Laet ons met hem niet strijden,
En als hy comt tot aen ons perck,
Ons met de vlucht bevrijden.
Al ist dat ons Soldaten al,
In’t velt worden verslaeghen,
Haer gagie van voor ons zijn sal,
t’Compt wel naer ons behaeghen. [ 8 ]
18.
De steden zijn ghecontenteert,
En houden haer te vreden,
Dat sy haer gelt ons nv vereert
Noch moghen soo besteden.
De Pensionarissen certeyn
Met woorden ende wercken
Heb ick ghebrocht op desen treyn
Het volck en cant niet mercken.
19.
Sy zijn te bot, zy merckent niet
Haer dunckt ter goeder trouwen,
Dat om het Gh’loof is dit verdriet
Sy daer noch vast op bouwen.
Wat anders hebben wy gheraemt
Wy soecken maer de schijuen
En dat ons maken can befaemt
Om Heeren groot te blijuen.
20.
Wy moghen oock niet lijden meer
Dat den boer sonder kijuen
Sou voortaen wesen onsen Heer
Oft oock noch rijcker blijuen.
Als maer van deegh sal zijn gelicht
Haer beurs naer onsen wille,
Dan can den peys worden gesticht,
Van ons met reden stille.
21.
Een Stadt dees reden heeft ghehoort
Den mont sy open dede,
Ghy Heeren, sprack sy heel gestoort
Is dit ghebrocht den vrede,
Met onse schatten soomen siet,
Voert ghy des Oorlooghs lasten
Ghy gaet oock t’vrede met verdriet
Gantsch dievelijck aentasten.
22.
Maer dat dit al te bouen gaet
Sy lachen noch daer mede,
En segghen dat wy metter daet
Sijn flaven vande steden.
O Princen, wy menghen ons gelt
Alsoo niet meer verquisten,
t’Is beter dat wy’t wel ghetelt
Behouden in ons kisten.
23.
Wildy den Oorloogh houden staen
Doet dat met uwen gelde
Den Keyser moeten wy aengaen
En rusten hem te velde.
Bedrieghen suldy ons niet meer
Met uwe valsche treken,
Het is voor ons een goede leer,
Dus zijn wy af gheweken.
FINIS.