of korter gesteeld en buis- of peperhuisvormig, Evenals bij de Nepenthessen, dragen zij een deksel, hoewel van dit laatste niet gezegd kan worden, dat het ooit de bekers afsluit, daar het toch, reeds in zijne vroegste jeugd, zich als een overlangs toegevouwen aanhangsel voordoet, 't welk òf over den mond der urnen heengebogen, òf in eene regte lijn met den rug der bekers gelegen is. Dat er dus ook van eene beweegbaarheid des deksels bij Sarracenia geene sprake wezen kan, behoeft geen betoog.
Behalve in den stand, althans den oorspronkelijken, hunner deksels, wijken de bekers der Sarraceniaas nog in eenige andere opzichten van die der Nepenthessen af,‚ en wel vooreerst daarin, dat hunne opening niet in een geribden, maar in een gladden boord gevat is; ten tweede, dat zij geen spoorvormig aanhangsel dragen op de plaats waar hunne rugzijde in den voet des deksels overgaat (fig. 2), en ten derde, dat zij aan hunne voorzijde altijd gevleugeld zijn, al bedraagt het aantal vleugels aan elken beker nooit meer dan één (fig. 3).
|
Op deze plek in de tekst zou een afbeelding moeten verschijnen. |
Fig. 2. Achterzijde van het deksel van Sarracenia flava, ontleend van houtte's Flore des Serres, (natuurl. grootte).
Een blik op de figuren 2 en 3 overtuigt ons terstond, dat er, ook bij Sarracenia, krachtige nerven door de bekers loopen, en dat deze op hare beurt door zijtakken met elkander verbonden zijn. Niet alleen in den beker zelven, maar ook in den vleugel worden die nerven aangetroffen, iets wat bijzonder duidelijk is bij S. variolaris (fig. 4), die zich door de breedte van het bedoelde orgaan onderscheidt.
Over het geheel zijn de Sarracenia-bekers groen. Niet weinig echter wordt hunne sierlijkheid verhoogd hetzij door purperen aderen, zoo als die bij S. purpurea, rubra en flava, of door witte vlekken, zoo als die bij S. variolaris en Drummondii, of wel door licht rozeroode vlekken, zooals die bij S. undulata aan 't breedst gedeelte der bekers en aan het deksel voorkomen.
