toegezonden gedroogde bekers en de bladen van het geslacht Statice, dat toen ter tijde den naam droeg van Limonium, eene zekere overeenkomst in vorm bestond. Vandaar de naam van "Limonio congener" (plant uit het geslacht der Limoniums), waaronder S. purpurea door clusius werd beschreven.
Ook de overeenkomst in uiterlijk tusschen de bekers der bedoelde Sarracenia en de bloemen der Aristolochiaas ontging genoemden kruidkundige niet, hoezeer hem dan ook het feit niet bekend was, dat er in gene, even als in deze, een honigachtig vocht wordt afgescheiden.
De bloemen van S. purpurea bleven in Europa onbekend tot aan het einde der 17de eeuw, op welk tijdstip zij, met die van S. flava, door morison beschreven werden. Het was bij die gelegenheid, dat M., zooals wij vroeger mededeelden, den naam van Coilophyllum (Holblad) voor het tegenwoordige geslacht Sarracenia voorsloeg; een naam, die kort daarna een mededinger vond in dien van Bucanephyllum van plukenet, en eindelijk voor dien van Sarracenia, door tournefort gekozen, wijken moest.
Even als bij S. rubra, is ook bij S. purpurea het deksel der bekers rechtopstaand; daarbij heeft het een hart- of niervorm, en is het purper-geaderd en aan de binnenzijde van duidelijke haren voorzien. De bloemen van laatstgenoemde soort zijn bloed- of paarsrood en omsluiten een groen of paarsgroen stempelscherm. In den "Hortus Kewensis" vindt men opgegeven, dat S. purpurea, door john tradescant, vóór 1640, naar Europa werd overgevoerd.
In den laatsten tijd is S. purpurea, vreemd genoeg, als een onfeilbaar middel aangeprezen geworden tegen de pokken, en dat wel bepaaldelijk tegen uitgebroken pokken, die, eenvoudig door het innemen van een waterig aftreksel van een spijslepel wortelpoeder, zonder gevaar voor den zieke, spoorloos verdwijnen zouden. In den "Cosmos" van 1862, pag. 115, vindt men daaromtrent de volgende mededeeling: "Le docteur f. w. morris, résidant à Halifax, affirme que le Sarracenia purpurea ou Indian Cap, plante très-abondante de la Nouvelle-Ecosse, est un remède souverain contre la petite vérole à tous les degrés, à ce point que 12 heures après avoir été administrée, elle fait disparaître tous les symptômes de la fatale maladie.
