[ 162 ]
en was, dat wy mer ulieden alhier sprekende, souden hier af vermanen, dewijle dat alieden genoech, bekent is, dat wy noyt eenighe mijte van de ghemeene penninghen ghehandelt en hebben: selfs belanghende t'gene dat ulieden belieft heeft ons toe te voegen soo wel voor onse gagien, als om de buyten-ordinarise oncosten van de oorloghe, aenghesien dat ghylieden alderbest weer hoe weynich dat wy daer van ontfanghen hebben, ende in wat manieren dat wy van de middelen die ons noch zijn herwaerts-over resterende, ons tot noch toe hebben onderhouden ende diversche oncosten ghedaen, selfs na dat wy in uwen dienst zijn ghetreden: (niet dat wy souden willen ghedencken dat sulcks come by gebreke van uwen goeden wille t'onswaert, maer wy wijten 't alleene de gheleghentheydt deses teghenwoordighen tijdts:) Nochtans naedemael dat onse vyanden bedecktelick schijnen t'selve oock te belijden, ende dat wy haerlieder stilswijghen moghen tot onsen voordeele nemen:
Hoofd was in dien tyd eene zeer gewone benaming, gelyk door den Schryver van de Hist. van de Satisf. van Goes, bl. 61, reeds bewezen is. KASPER KINSCHOT nochtans, niet wetende wat hy van dezen tytel maken zoude, vereenigd het woord Hoofd en Thesaurier, en doedt her als een eenig ampt voorkomen. (In de Besch. van Oudew. bl. 413 en 120.)
