[ 170 ]
Aloysio wel mach gaen soecken. Maer een dinc willen wy geiren bekennen, dat het blincken ende glinsteren van de vyeren, in de welcke soo veel arme Christenen zijn ghepijnicht ende ghequelt worden, onsen ooghen noyt soo aenghename en is gheweest, als het den Hertoghe van Alva, ende de Spaegnaerts wel verblijt heeft: ende dat wy altijdt gheraden hebben, dat de vervolgingen in Nederlandt soude ophouden. Wy willen oock noch meer bekennen, ten eynde dat onse vyanden connen mercken, datse met sulck een teghenpartije hebben te doen, die recht uit spreeckt, sonder bedroch ende yet te willen binnen houden: namelick, dat de Coninck als hy soude van Zeelandt afvaren, (dwelck de laetste plaetse was, die hy, nae Spaegnien treckende in dese landen verliet) ons uitdruckelick belaste ende beval, veel luyden van eeren, daer men vermoeden op hadde datse van de Religie waren, te doen sterven: ende dat wy 't niet en hebben willen doen, maer daer en teghen hebben die luyden selve laten waerschouwen: wel wetende dat wy sulcks met goeder conscientie niet en vermochten te doen, ende dat men veel meer Gode behoort ghehoorsaem te wesen dan den menschen. So laten wy dan de Spaegniaerden segghen al wat hen goet
