[ 185 ]
onse gantsche natie. Wy en willen in desen nies wederhalen, noch der Hertoginne van Parma, noch des Conincx meyneedicheyt ende bedroch aen Mijne Heeren de Graven van Egmont ende van Hoorne ghebleken, noch hoe dat se ons meynden te koesteren ende aen te locken, om in 't net te brenghen, oock niet alle t'ghene dat daer voor de aencomste van den Hertoghe van Alva gheschiet is: maer alleenlick t'ghene dat ne de selve is ghedaen tot der tijdt toe van uwe generale conjunctie ende vereeninghe: ten eynde ghelijckerwijs als de ghedachtenisse van de voorleden smerte ende onghemack ulieden eenighe ghenoechte sal mede brenghen, ende oorsake gheven, om ons die ulieden hebben in den selven by gestaen, daer van danck te weten, dat ghy oock insghelijcx lancx so meer eenen moet grijpt ende ulieden vercloect, om in soo heylige ende loffelicke een resolutie, van den Spaegniaerden ende haren aenhangheren te wederstaen, stantvastelick te volheerden. Nu soo en heeft niet alleene den Hertoge van Alve, maer oock alle de gene die onder hem ende na sijn vertreck eenich beveel hebben gehadt, ons genoech te kennen ghegeven, wat in den raet van Spaegnien al over menighen tijt is gesloten geweest, namelick van ons
