[ 206 ]
catie van Ghendt onderhouden. Ende belangende de Spaegniaerts, de welcke Don Jan hen wijsmaecte dat hy se te rugghe ghesonden hadde: Sy saghen ymmers wel, soo hen t'gesichte niet gheheel benomen en was (want sy worden dagelicx daer van gewaerschout) dat eenen deel noch bleef in 't landt van Luxemborch ligghende, d'andere in Bourgoignen, ende noch andere in Vranckrijcke, onder t'decksel van de inlandsche oorloghe, die aldaer wederom opgeresen was, verwachtende slechts de lose om op eenen ooghenblick wederom in 't landt te keeren: d'welck sy oock deden. Dies niet te min sy wisten wel hoe dat Don Jan noch vierthien duysent Duytsche knechten van de oude benden in de voorneemste steden van den lande in garnisoen behieldt, ende met de voorschreven Duytschen tot Mechelen handelde: sy hoorden dat hy tot den selven eenerley, ende tot ulieden, mijne Heeren anderley was sprekende, ende sagen hoe dat hy t'Casteel van Antwerpen sochte te trecken uit de handen van den Hertogen van Arschot ende van den Prince van Chimay zijnen sone, om t'selve in handen van Treslon over over te laten. Dese dinghen sagen sy alle wel, ende niet te min sy bewesen hem daer toe alle jonste ende bystant. En-
