[ 208 ]
begint by t'innemen van 't casteel van Namen, (niet sonder de Coninginne van Navarre, die even ter selven tijt aldaer voorby passeerde, een merckelick groot onghelijck ende schande aen te doen) want die plaetse dochte hem bequame ende oock noodich te wesen om de Spaegniaerden aldaer in 't landt, weder over te brenghen. Maer alsoo sane als t'Casteel van Antwerpen ulieden wert overghegheven, soo bevandt hy, hoe dat hy noch tamelicken verre van zijn rekeninghe was: d'welck hem voor eenen tijt lanck veel vrienden dede verliesen, de welcke ooc tersſtont begonnen haer rocxkens om te keeren. Dies hy hem soo verbaest ende perplex vandt, dat hy gheene anderen toevlucht en wiste, dan tijdt te winnen, na dat hy met gisten ende gaven eenighe van uwe eyghene gedeputeerde omgheset hadde, metgaders, ulieden met een gheveynsde ende ydel hope van peys op te houden. Ende het ware wel te wenschen geweest, haddet Gode soo gelieft, dat ghy al van doe ter tijdt, door dese goede onderhouders van de Pacificatie van Ghendt niet en hadt belet noch verhindert gheweest onsen raedt te ghelooven ende te volghen: want wy hadden met een cleyne macht van volcke, ons van Don Jan, metgaders van zijn Spaegn-
