[ 270 ]
oock tegen ulieden en voerden; even ghelijck als de Wofs woude de schapen wijsmaken, dat hy niet dan met de honden te vechten en hadde, de welcke omghebracht zijnde, hy soude hem wel lichtelic met de cudde verdragen, want dese honden waren altijt d'oorsake ende beginners van den strijdt ende t'gevecht. Maer in onsen afwesen, mijn Heeren, doe wy nae Duytschlandt waren vertrocken, en brande men doe niet meer? ofte en wert daer geen bloet meer vergoten of en worden de luyden niet meer gehanghen, ende in water verdroncken? wert oack uwe vryheyt van dien vriendelicken ende soethertighen man den Hertoghe van Alva doe ghehandthaeft ende onderhouden? Ja ter contrarien, en wast niet even in den selven tijdt doe men in Spaegnien uwe Ambassadeurs mijne Heeren van Bergen ende van Montigny soo jammerlick dede sterven? En was dat niet dien tijdt doe men ulieden voor oogen stelde ende op spiessen presenteerde de hoofden van uwe voorneemste Capiteynen ende Gouverneurs? Ende dit is nu d'eerste poinct, daer toe alle hare aenslagen zijn streckende, namelick, om ons metgaders uwe vryheyt onder de voeten te brengen. Het ander poinct dat sy voor hen ghenomen hebben, is het uitroeyen van de
