[ 278 ]
lanckdurige moeyte ende arbeyde, tot in onsen ouderdom ende met verlies van alle onse goeden, ulieden ten dienste gedaen, connen wy anders verwachten dan dat wy begeeren, selfs met onsen bloede, soo 't noot is, ulieden een vryheyt te gewinnen ende te coopen? So ghy dan bevint, mijne Heeren, ofte het u-lieden soo dunckt, dat ons afwesen, ofte oock onse doot, ulieden yet dienen can: wy zijn bereyt ulieden gehoodsaem te wesen: Seynt ans slechts henen, ende ghebiedt ons tot aen't eynde der weerelt te gaen: ende wy sullen 't gewillichlick doen. Siet daer is oock ons hooft, over t'welcke geen Vorst noch Potentaet macht en heeft dan ghy alleene: doet daer mede wat ulieden belieft tot uwe welvaert, ende tot onderhoudinge van uwen alghemeynen staet. Maer so ulieden daer en teghen dunckt dat de tamelicke ervarentheyt ende vlijticheyt, die wy met so langhen ende geduerighen arbeyt vercreghen hebben, ofte dat de reste van onse goeden metgaders ons leven ulieden in toecomenden tijde noch connen dienstelick zijn (also wy alle t'selve tot uwe ende des gantschen lants welvaert heel ende al hebben toegheeyghent ende begaven)
