der, hetgeen, als het uit vrees geschiedt, meestal bij ruitergevechten alleen reeds door de massa's schade berokkent.
19. Daar onze escadrons integendeel uit elkander bleven en de ruiters afwisselend in kleine afdeelingen streden, terwijl de andere hun de flanken dekten, zoodat zij niet konden worden omsingeld, liet Correus, die zelf nog in het gevecht stond, al zijn overige ruiters uit de bosschen te voorschijn stormen. Op de verschillende punten werd er met groote hardnekkigheid gevochten. Tamelijk lang bleef de strijd onbeslist, totdat allengs de massa van het vijandelijk voetvolk in slagorde uit de bosschen voorwaarts rukte en onze ruiters tot wijken bracht. Maar nu kwamen snel de lichte troepen te voet, die, zooals ik heb verhaald, den legioenen vooruit gezonden waren, te hulp, stelden zich op tusschen de escadrons en vochten met moed en volharding. Een tijdlang werd er met gelijke hardnekkigheid gestreden. Eindelijk kregen, zooals de aard van het gevecht het noodzakelijk met zich bracht, de onzen, die den eersten aanval uit de hinderlaag hadden uitgehouden, juist daardoor de overhand, dat zij bij dien overval door hun bedachtzaamheid geen verlies hadden geleden. Intusschen naderden ook de legioenen, en gelijktijdig kregen zoowel de onzen als de vijanden bericht op bericht, dat de opperbevelhebber aan het hoofd van zijn troepen in slagorde aanrukte. Op deze tijding streden de onzen, in het vertrouwen op den bijstand der naderende cohorten, met de grootste hartstochtelijkheid, om niet, indien de beslissing werd vertraagd, de eer der overwinning met de legioenen te moeten deelen. De vijanden verloren den moed en zochten zich langs verschillende wegen door de vlucht te redden. Tevergeefs; want zij werden nu zelf opgehouden door die moeilijkheden van het terrein, waarmee zij de Romeinen hadden willen tegenhouden. Overwonnen, overhoopgeworpen, gansch ontsteld ontkwamen
