zich dit ééne doel voor oogen, zijn vriendschappelijke betrek, kingen met alle staten in stand te houden, aan geen enkelen ervan gunstig uitzicht op of aanleiding tot een opstand te geven. Immers, niets kon hij minder wenschen, dan tegen den tijd van zijn vertrek in de noodzakelijkheid te komen nog een nieuwen oorlog te voeren; want bleef, terwijl hij op het punt stond met zijn leger weg te trekken, zulk een oorlog in het land achter, dan zou geheel Gallië, zonder dat er onmiddellijk gevaar bij was, gaarne daaraan deelnemen. Hij behandelde derhalve de staten in zijn verkeer met hen met achting, gaf den vorsten de aanzienlijkste geschenken, legde geen nieuwe lasten op en hield het door zoovele nederlagen uitgeputte Gallië daardoor, dat het zich in den toestand van onderwerping beter bevond, gemakkelijk in rust.
50. Hijzelf vertrok bij het einde van den winter tegen zijn gewoonte met de grootst mogelijke dagreizen naar Italië, om de inwoners der municipiën en koloniën toe te spreken en hun het dingen van zijn quaestor Marcus Antonius naar het auguraat aan te bevelen. Want voor dezen door banden van vriendschap aan hem nauw verbonden man, dien hij kort te voren had vooruitgezonden om naar het ambt te dingen, ijverde Caesar aan den eenen kant gaarne uit eigen beweging met geheel zijn invloed, aan den anderen kant geprikkeld door de partijzucht en den machtigen invloed der oligarchen, die door Antonius niet te doen kiezen. Caesars invloed bij het nederleggen van zijn proconsulaat wilden breken. Ofschoon Caesar reeds onderweg, nog voor hij Italië bereikte, had vernomen, dat Antonius tot augur[1] was gekozen, geloofde hij toch niet
- ↑ De augur moest de voorteekenen waarnemen en uitleggen, waarmee de goden hun wil verkondigden; zonder die waarneming werd geen openbare, gewichtige handeling begonnen.
