denheid, stugheid, en weergalooze stoute en onvoeglyke bedryven.
Een byzonder stuk van zyn weergaloos kwaataardig en boos bedryf viel 'er voor, als Willem Grasdorp om de Konst te leeren by hem woonde; in den jare 1697. Deze Grasdorp was van zyn moeder, en aangehuwden vader, by Stuve besteet voor den tyd van drie agtereenvolgende jaren. Hier van was een kontrakt gepasseert, en daar in wel stipt bedongen, den tyd ten voordeele van hem te voldoen. Ondertusschen zogt hy 't op allerhande wyzen tegen den jongen, op dat hy 't hem loof mogt maaken, en dus middel vinden om uit hoofde van het kontrakt, een eysch tegen zyne ouders (om zyn onwil) te formeren, om alzoo aan penningen te geraken, wanneer dat verbant door geld zoude afgemaakt worden. Hy beschuldigde zynen Leerling dan van diefstal, van wegen een kleen pourtretje 't geen naderhand gevonden werd. Dit niettegenstaande moest hy veele mishandelingen dulden, daarenboven werd hem belet aan zyn ouders te schryven: en uitgaan of wegloopen en konde hy niet, wyl hem zyne kleederen tot de schoenen toe waren weg genomen en in de Bank van leening ter bewaring gebragt. Dus hy zyn noot, en dat hy honger en gebrek leet, uit een venster den buuren toeriep, 't geen hem weinig holp, aangezien de buuren de kwaataardigheid van Stuve kenden, en gevolglyk schroomden zig daar mede te bemoeyen.
De noot zoekt list, zeit het spreekwoord. Grasdorp nam de gelegentheid waar, schreef een brief aan zyn moeder, en gaf die in der stilte aan een Wevers baas, die somwyl by Stuve kwam, om
