nam ook overleg met zyn Oom, die een fraay Beesteschilder was, in de wandeling genoemt Meester Hans. Deze ziende een grooten geest, en natuurlyke zucht tot de Konst in hem doorsteken, werd te rade, hem aanleiding daar toe te geven, en nam hem in zyn huis. De yver tot de Konst groeide zodanig aan, inzonderheit toen hy de handeling van de teekenpen begon magtig te worden, dat hy de nachten zomwyl aan den dag schakelde, en wanneer zyn Oom hem zulks beletten wilde, met hem het licht te onthouden, wist hy ’er straks een vond op. Hy ging na d’Oude of Nieuwe Kerk tegens dat de avondpreekdienst verricht was (noodt zoekt list) en wist met behendigheit, de overgebleven enden der kaarsen van de kandelaars te kapen, en zig daar van in der stilte by nacht te bedienen.
Dus eindelyk aan ’t schilderen gekomen, liet hy egter niet na yverig in het teekenen naar ’t leven voort te varen, ja was des Zomers gemeenlyk met zyne Portefoelie onder zyn arm al gereed tegens dat de Poort open gedaan wierd, om in de Velden Paarden, Ossen, Koeyen, Schapen, of Geitjes naar ’t leven af te teekenen, tot acht uuren in den morgen, waar na hy zig dan weder met te meerder yver aan ’t schilderen begaf. Maar alzoo de Vrouw en Dochter van Meester Hans, zich weinig der huishoudinge bekreunden, en zich meer aan ’t onderzoek en spreken over geschillen den Godsdienst betreffende lieten gelegen leggen, en zyn Oom niet anders dan op krukken konde gaan, moest Barent dikmaals voor keukenmeit spelen, ’t welk met zoo veel verlet verzelt, hem weder (naar hy zes of zeven jaren by zyn Oom had gewoont) deed tot zyn moeder keeren, en
Pagina:De Groote Schouburgh Der Nederlantsche Konstschilders En Schilderessen 1719 vol 2.djvu/236
Deze pagina is proefgelezen
201
Schilders en Schilderessen.
zyne
N 5
