vervallen, gins en herwaard geschokt, eindelyk zig te barsten stooten: volk en goed in gevaar van omkomen gebragt wort, vertoonende zig menigten van menschen op eenig gesloopt wrak; terwyl andere weer door ’t zwemmen hunne lyfsberginge zoeken. Of ook wel weer hoe de schipbreukelingen aan eenig bevolkt strandt, hun wedervaren met opgeschorte schouderen verhalen, en om bystand bidden enz. Deze en diergelyke droevige voorwerpen heeft hy in hunne vertoonselen zoo eigentlyk weten uit te beelden; als ook, Lucht, Water, Klippen, en Stranden zoo natuurlyk te schilderen, dat hy geoordeelt wierd de beste in zyn tyd, in die wyze van schilderen, te wezen. Hy stierf 1652.
Hem volgt zyn Jaar- en Konstgenoot, FRANCISCUS WOUTERS doch gans verschelig in verkiezing; want gelyk hy het droevige ten voorwerp nam, zoo was in tegendeel deze op vrolyke, aangename en oogstreelende voorwerpen gestelt. De gronden van zyn werken zyn meest Lantschappen, of Bosschen die door dichte kruinen een aangenamen lommer maken; waar in hy zomtyts een naakte Venus, met haren lieven Adoon, of eenige Minnekozery van Veldnimfen met Satyrs, of de vlugt van Siringa voor den boxvoet Pan, en diergelyke voorwerpen laat zien. Welk alles hy met zoo wonderlyke bevalligheit en Konst heeft weten te schilderen, dat hy daar door by den Keyzer Ferdinand den tweeden in groote agtinge was. Hy is in den Jare 1637 met des Keyzers Ambassadeur in Engeland geweest, daar hy by die gelegenheit zyn brave Konst mee deed zien. Van daar komende heeft hy zich te Lier zyne geboorteplaats nedergezet. Doch een wyl daar na is hy naar Antwerpen vertrokken daar
