luk, met het hoofd om laag de trappen af uit den brand. Of nu dit ongemakkelyk torsen, of de schrik oorzaak van zyn dood geweest zy, weet men niet, maar hy stierf dien zelven morgen naarlatende 4 Zonen en een Dochter. Alle zynze brave Schilders geworden, maar niet een die zyn Vaders voetstappen in wyze van leven nagetreden heeft.
Van FILIP ROOS, van zyn Bentbroeders Merkurius genaamt, de tweede Zoon van Jan Henrik Roos, heb ik alleen berichten gekregen, zoo in opzicht van zyn brave penceelkonst, als van zyn levensgedrag, daar noch al iets in voorgevallen is, ’t geen den Lezer, wiens hart bewogen om het droevig treurgeval van zyn Vader toesloot, nu stoffe geven zal tot lachen.
Deze geboren te Frankfoort in den jare 1655 was met een buitengemeenen Konstgeest van de Parnasgodinnen bezielt, waar door hy al by zyn Vaders leven, van den Landgraaf van Hessenkassel aan ’t Hof gelokt wierd, die groot bevallen in zyn Konst nam, gelyk hy hem ook naderhand (ziende zyn grooten geest doorstralen) een goede somme gelt gaf, om zig te Rome naar loffelyke voorbeelden voort te oeffenen. Ondertusschen vleyde zig de Vorst dat hy hem eens wederom zoude zien, en zig verlustigen in de bespiegelinge van zyne Konstwerken: maar niet minder als dit. ’T ging met hem als de spreuk zeit: weldaad word ’t eerst vergeten. Waar van wy de bewyzen voor het eynde zullen zien.
Hy was een welgemaakt schoon Jongeling, vlugtig van gedachten en vaardig met het penceel; zoodanig dat Kristoffel le Blon die hem te Rome heeft gekent, my verhaalt heeft, dat hy
