nemerlant, geschildert, op welk laatste hy dus zeit:
En ’t godlyk gout haar hart en oogh.
Hoe vlamtze op ’t gout, dat van om hoogh
Door ’t kopren dak van ’s Vaders tooren
Gedropen komt in haren schoot!
Wat mogen toch de blinde menschen
Zoo blint om schoone Kinders wenschen!
De schoonheit is in last en noot.
Wat sluit geen goude sleutel open?
De snoeplust vreest geen scherpe wacht,
Metale poort, nog diepe gracht.
Hy komt van boven ingeslopen,
Maar vint ’er niets dan verf en doek,
En zy een’ schyn van roode schyven:
Zoo laet de Maaght den handel dryven,
Zoo valt de Kunst een’ Godt te kloek.
Na hem volgt FRANS POST, tytgenoot van den braven Lantschapschilder Pieter Molyn mede een Haarlemmer van geboorte.
Zyn Vader Jan Post geboren 1614 hanteerde, het Glasschilderen tot den jare 1639.
Frans had een Broeder die een berucht Bouwmeester was, door wien hy kennis kreeg aan Prins Maurits die naderhand het huis aan den Haagsen Vyverberg liet bouwen. Deze ziende zyne bekwaamheit lokte hem in den jare 1647 mee naar de West-Indien, daar hy verscheiden jaren bleef, zig oeffenende in die Lantgezichten naar ’t leven af te teekenen, en te schilderen. Wedergekeert zynde met dien Prins heeft hy zig bedient van die aftekeningen, en verscheiden van de zelve in den jare 1688 op ’t Huis Ryksdorp buiten Wassenaar
