68
100De viant[1] geeft luttel om een lieghen
Om toren[2] te maken tusschen man ende wijf.
Ic wilder over setten[3] mijn lijf,
En waest niet een elvinne dat ghi saecht.
Lippijn.
Wat duvel, heeft god die werelt gheplaecht
105Met alven ende met elvinnen?
En soudic dan mijn wijf niet kinnen?
Dat ware emmer een messcleec dinc.
Ic sach dat si met hem gine,
Hi namse in sinen aerm ende tracse naer.
De comere..
110Lippijn, loghen en was noit waer:
Daer toe kinnic te wel u wijf,
Want si heeft alsoe reine lijf,
Si en daets om al de werelt niet van goude roet.
Maer dalfsghedrochte es alsoe groet,
110Dat den menegen maect soe blint,
Dat hi hem selven niet en kint,
Hoe soude hi dan enen andren ghekinnen?
Lippijn.
Bi der doot ons heren, ghi macet mi al uuten zinnen[4].
Wat duvel, es mi nu gesciet?
120Benic blint ende en sie ic niet?
Des wonders ghelijc en sagic nie,
Ende ic sie wel alle dese lie
Die hier sitten al omtrent:
Entrouwen, soe en benic al niet[5] blint,
125Al soudijs mi gherne maken vroet.
- ↑ 1) Viant d. i. duivel, het Eng. fiend, zie L. Sp. Gloss.
- ↑ Toren d. i. verdriet, hier blijkbaar ongenoegen.
- ↑ Over setten, zie op Esm. vs. 342.
- ↑ Uuten sinnen d. i. krankzinnig, waarvoor Esm. vs. 100 ontsint.
- ↑ Al niet d. i. geheel niet.
Verg. het Gloss, en dat op Beatr. en KIL., die er bijvoegt, dat het woord afkomt van drieghen d. i. fallere.
