zouden met u in gevecht te komen. Doch indien gij bepaald spoedig daartoe komen moet, welnu, wij hebben de graven onzer vaderen. Welaan dan, spoort die op en tracht ze te vernielen, en dan zult ge leeren of wij voor die graven met u strijden zullen of niet strijden. Doch vóór dien tijd, indien het ons niet behaagt, zullen wij niet met u samentreffen. En over het gevecht zij zooveel gezegd, doch ik acht mijn eenige meesters. Zeus, mijn voorvader, en Hestia, de koningin der Scythen. En u, in stede van giften, van aarde en water, zal ik gaven sturen, zoo als zij u toekomen, en voor wat gij beweerdet, dat ge mijn meester waart, daarvoor zeg ik u: vaar alecht." (Dit is het Scythische gezegde)[1].
128. De heraut nu ging heen om dit aan Darius te boodschappen, doch de koningen der Scythen, het woord slavernij gehoord hebbend, werden van toorn vervuld. Zij zonden nu de afdeeling weg, die met de Sanromaten geschaard was, en waarover Scopasis beval, en droegen hem op met de Ioniërs te spreken, met hen, die de brug over de Ister bewaakten, en het overgebleven deel besloot de Perzen niet meer te laten dwalen, doch hen telkens aan te vallen, als zij voedsel verzamelden. Zij letten dus op als de mannen van Darius voedsel verzamelden en deden het beslotene. De ruiterij der Seythen sloeg nu altijd de andere ruiterij op de vlucht, on de Perzische ruiters vielen bij hun vlucht op het voetvolk, en het voetvolk schoot hun te hulp, doch de Scythen, de ruiterij teruggedreven hebbend, wendde zich om uit vrees voor het voetvolk. En diergelijke aanvallen deden de Scythen ook des nachts.
- ↑ Deze opmerking is later ingevoegd. De uitdrukking ik verzoek uw te weenen, (vaar slecht), is een bittere wijziging van de beleefde begroetingsformule ik verzoek u gezond te zijn, (vaar wel).
