met pek bestreken zijn, uit het slijk goudkorrels optrekken. Dat nu, of het werkelijk zoo is, weet ik niet, doch ik schrijf, wat verhaald wordt. Doch het zou zoo kunnen zijn, daar ik toch zelf in Zacynthus zag, hoe uit een meer en water pek naar boven wordt gebracht. Want daar zijn zelfs verscheidene meeren, en het grootste daarvan is in lengte en in breedte zeventig voet, en is twee vademen in diepte; daarin laten zij een stang neer, aan welks spits zij een myrtentak hebben gebonden en daarna brengen zij met dien tak pek naar boven, die de geur van asphalt heeft, doch overigens beter is dan Piërische pek. Zij schudden dit in een kuil dicht bij het meer gegraven, en wanneer zij veel verzameld hebben, schenken zij het zoo uit den kuil in kruiken. Alles wat in het meer valt, gaat onder de aarde door en vertoont zich weder in de zee; en deze is ongeveer vier stadiën van het meer. En zoo zijn dan ook die verhalen van het eiland bij Libye gelegen misschien wel waar.
196. De Carthagers zeggen ook het volgende. Er is een streek in Libye, en menschen zijn daar, buiten de zuilen van Heracles, en als zij tot dezen komen en hun waren uitgeladen hebben, leggen zij ze naast elkander op het strand, en stijgen in de schepen en maken rook. En de inboorlingen zien den rook en gaan naar de zee en dan leggen zij voor de waren goud neder en wijken dan weg van de waren. De Carthagers stijgen uit de schepen en bezichtigen, en indien hun het goud de waren waard blijkt te zijn, nemen zij het op en gaan heen; zoo niet waard, dan keeren zij terug in hun schepen en blijven liggen; en genen komen naar voren en leggen terstond meer goud er bij, totdat zij hun voldoen. Geen van beiden doet den ander on-
