VII
De historische mededeelingen hebben veel van hun waarde verloren, sinds de geschiedenis der oostersche volkeren uit bronnen is bestudeerd, waarover Herodotus niet beschikte, maar toch heeft het moderne onderzoek veel steun bij Herodotus gevonden, vele malen zijn berichten kunnen bevestigen[1], en nooit heeft men zijn goeden trouw in twijfel behoeven te trekken, al is hij een enkele maal wellicht een weinig haastig in het oordeelen, een weinig overdreven, een weinig onnauwkeurig in het waarnemen, een weinig partijdig geweest; en gewoonlijk geeft hij zelf te kennen of zijn mededeelingen op eigen aanschouwing en zelfstandig onderzoek, of op berichten van anderen gegrond zijn.
Herodotus is de stichter van het Boek; hij had geen ander model dan de rhapsodiën van Homerus, en met Homerus heeft hij dan ook meer overeenkomst dan met iemand anders. Hij maakte in proza het tweede epos van den strijd van zijn volk tegen het Oosten; de epische kalmte, de erkenning van de macht van het bovenaardsche, de onderwerping aan die macht, de beschouwing van de lotgevallen der menschen als den wil der goden men vindt ze bij Homerus, men vindt ze ook bij Herodotus. Wel is hij in zijn theologie verder dan Homerus, hij staat met meer kritiek tegenover de legende, hij is meer doordrongen van het den mensch vijandige in de goddelijke macht, doch hij gelooft en berust, en, gelijk bij Homerus, is zijn gevoel voor de menschelijke lotgevallen niet bij die berusting verloren gegaan.
- ↑ Als oordeel van het moderne historische onderzoek over Herodotus leze men het ongemeen fraaie werk van Maspero, Histoire Ancienne des Peuples de l'Orient; 4e éd. Hachette et Cie. 1886.
