VIII
moed, iets te drukken, waarop de naam Marx stond. en was van meening, de vertaler moest zich liever zelf als den schrijver noemen; wat deze evenwel afsloeg.
Nadat nu de eene, dan de andere der meer of minder onjuiste Amerikaansche vertalingen meermalen in Engeland was herdrukt, verscheen eindelijk in het jaar 1888 eene authentieke vertaling. Zij is van mijn vriend Samuel Moore, en voor den druk nog eens door ons beiden te zamen doorgezien. De titel is Manifest of the Communist Party, by Karl Marx and Frederick Engels. Authorized English Translation, edited and annotated by Frederick Engels, 1888. London, William Reeves, 185 Fleetstreet E.C. Sommige van de aanmerkingen bij die uitgave heb ik in deze den lezer vóórliggende overgenomen.
Het manifest heeft een eigen levensloop gehad. Op het oogenblik van zijn verschijning door de toenmaals nog weinig talrijke voorhoede van het wetenschappelijk socialisme geestdriftig begroet (zooals de in de eerste voorrede vermelde vertalingen bewijzen), werd het spoedig op den achtergrond gedrongen door de, met de nederlaag der Parijsche arbeiders in Juni 1848 beginnende reactie, en eindelijk „van rechts wege” vogelvrij en in den ban verklaard door de veroordeeling der Keulsche communisten in November 1852. Toen de van de Februari-revolutie dateerende arbeidersbeweging van het tooneel verdween, trad ook het manifest op den achtergrond.
Toen de Europeesche arbeidersklasse zich weder voldoende versterkt had tot een nieuwen storm tegen de macht der heerschende klassen, ontstond de Internationale Arbeiders-Associatie. Zij had ten doel, de geheele strijdbare arbeidersmassa van Europa en Amerika tot eene groote legermacht samen te smelten. Zij kon dus niet uitgaan van de in het manifest nedergelegde grondstellingen. Zij moest een program hebben, dat voor de Engelsche Trades Unions, de Fransche Belgische, Italiaansche en Spaansche Proudhonisten, en de Duitsche aanhangers van Lassalle[1] de deur niet sloot. Dit program — de overwegingen tot de statuten der Internationale — werd door Marx met een zelfs door Bakoenine en
- ↑ Lassalle bekende zich persoonlijk, tegenover ons, steeds als „leerling” van Marx, en stond als zoodanig, zooals van zelf sprak, op den bodem van het manifest. Anders diegenen zijner aanhangers, die niet verder gingen dan zijn eisch van productieve vereenigingen met Staatscrediet en die de geheele arbeidersklasse indeelden in Staats- en zelfhelpers.