een flauwe afdruk... neen, wàs ’t nog maar zoo! De uwen zyn daarvan ’n mismaakt verknoeid onkenbaar verwrongen verflenst uittreksel. Dit verknoeien loopt in ’t koddige. Maar wie op de gevolgen let, voelt verdriet over die koddigheid.
Onlangs merkte ik op hoe onze bladen, onder de deftige rubriek: „ENGELSCHE POST” plaats hadden voor ’t bericht dat ’n koorddanser z’n balanceerstok had gebroken. Zoodra ’t evenwel de ware belangen van ’t Volk geldt — lees niet „van de party” verzoek ik u — dan hebben die bladen geen ruimte... om de drukkende zegelwet, zeker.
Zoodra er iets te kiezen valt, Nederlanders, voor gemeente, provincie of koninkryk, stel ik voor, alle aanspraak op ’t leiden uwer opinie te ontzeggen aan elke courant, die u niet voor-af zal hebben meêgedeeld, of die balanceerstok behoorlyk gerepareerd is? Wat drommel, als men nieuws vertelt, moet men vertellen tot het eind.
Ja, het loopt in ’t koddige. Wilt ge ’n staaltje van wat ge u laat opdisschen? Ik heb ze voor ’t grypen. Ziehier:
Er bestaat te Parys, zoo-als ge weet of niet weet, ’n censuur op de grafschriften. Een man verloor z’n vrouw, en daar ’n ongeluk nooit alleen komt, maakte hy ’n grafschrift in verzen. De plaatsing hiervan werd geweigerd, en wel volgens ’n fransche courant: „niet omdat z’n verzen iets onzedelyks bevatten, of omdat ze storend waren voor openbare veiligheid en publieke welvaart, maar... omdat ze zondigden tegen de regelen der prosodie.”
’t Is gek, dit beken ik. Maar dat ’s nu hier de vraag niet. De vraag is hoe uwe couranten geredigeerd worden? Welnu,
