5
TE DEVM LAVDAMVS niet-tegen-staende datse ontwijt was, d’welc hy consenteerde, Den Prince oudtsten Sone des Conincx, die daer quam ter wylen dien Rabbaut in dier voeghen attenteerde teghens d’leuen des Conincx, sloech stracks de handt aen den Sabel, ende quetste hem daer mede in tvee plaetsen, den Maerschalck van’t Hoff quetsten hem oock, ende eenen vande Garde vanden Koninck gaf hem eenen grooten steke mette poincte van sijn Hellebaerde, ende indien ten lesten den Prince (die hem leuende wilde hebben, om van hem te weten ter Instantien van wien hy hadde deruen staen naer t’leuen vanden Koninck) d’andere niedt en hadde belet, die hem wilden oueruallen, by soude sonder twijffel inde furie doot geslagen gheweest hebben ende gheuanghen genomen wesende door beuel van d’Officiers van het Rijck die daer teghenwoordich waeren, wirt
