schijnt het gepast hier iets te zeggen over zijn karakter en vorming; te meer daar wij niet voornemens zijn elders over Sulla te spreken, en L. Sisenna, de beste en welsprekendste van al de geschiedschrijvers die dit on derwerp behandeld hebben, mij toeschijnt zeer weinig vrijmoedig zijn meening te hebben gezegd.
Sulla was van adel, gesproten uit een patricisch geslacht, maar de tak, waartoe hij behoorde, was bijna vergeten, ten gevolge van de werkeloosheid van zijn voor ouders; in de grieksche en latijnsche letterkunde was hij ervaren als de beste; zijn ziel was groot, begeerig naar genot en nog meer naar roem; in zijn vrijen tijd haakte hij naar zinnelijke genoegens; evenwel hield de wellust hem niet af van het werkzaam leven; alleen was zijn gedrag in huwelijkszaken niet onberispelijk; hij was welbespraakt, sluw en gemakkelijk in den omgang; on doorgrondelijk wanneer hij er belang bij had te veinzen, vrijgevig in alles, en vooral in geldzaken; hij was vóór de overwinning, door hem op zijn eigen medeburgers behaald, degeen wien het geluk het meest begunstigde, en toch was zijn fortuin nooit grooter dan zijn inspanning; zoodat velen twijfelden wat meer te bewonderen: zijn energie of zijn geluk. Wat zijn handelingen na zijn ik weet niet of het schaamte of overwinning betreft walging is, die mij belet er over uit te weiden.
