verachtense en versmaeddense in alle mannieren, ende hadden som[1] den mont vul bloets, weinschten som om den bast te coopen daer men den laetsten an hanghen zoude, ende lieten haer meercken, an vele ander afdraghende woorden, hoe wraeck ende bloetghierich een herte dat zij ooc hadden. Zoo dat zij deen den anderen in dat cas niet vele te verwijten en hadden; ende bijsondere waren hier inne meest bekent sommighe die thabbijt van gheestelicke persoonen droughen, ende coloreerden haer bloetghiericheijt met een phineeusche jaloursie des gheloofs, dwelc meer een tijrannie dan een jaloursie mocht ghenaemt zijn; alzoo ooc die ghuesghezinde, haer onghebacken woorden stroijende, ghaven ooc wel te kennen hoe fenijnich dat zij int herte waren. Dwelc hem aldus, over beede zijden, zeer wel ghereede om een groote rasende bloetsturtijnghe daer uut te rijsen ende een deerlicke onverdraghelicke desolacie over alle dese Nederlanden.
- ↑ Somtijds of sommige.
CAP. III.
Margareta, mij vrauwe de regente, met haren raet ziende tanstaende perijckel datter voor handen was, ter causen van dees nieuwe predicatie, zant uute een mandament, dwelc eerst ghepublieert was bij den raet van Vlaenderen te Ghendt onderhauden, ende daer naer bij schepenen vander keure, inhaudende, onder andere, zoo wie de nieuwe predicanten heretijcquen logierde, favoriseerde, thaerder diffencie een
