mij het niet aan te nemen: maar hem, dien gij daartoe zult uitkiezen, zal ik stipt gehoorzamen, opdat gij weet, dat ik, zoo goed als eenig mensch, heb geleerd bevelen op te volgen."
Toen kwam weer een ander, die het dwaze aantoonde in het voorstel om schepen te verzoeken; hij toonde verder aan, hoe onzinnig het was, een wegwijzer aan hem te vragen, wiens plannen zij in duigen wierpen. „Wanneer wij ons," ging hij voort, „willen toevertrouwen aan iemand, die ons den weg wijst en dien Cyrus ons zendt, dan zie ik niet in, waarom wij Cyrus niet zouden verzoeken in ons belang vooraf de hoogten te bezetten. Ik zou ten minste niet op zijne schepen willen gaan, uit vrees, dat hij ons met de schepen zou laten zinken. Ook den persoon, dien hij ons geven zou om ons den weg te wijzen, zou ik uit angst niet volgen, omdat hij ons wel eens op eene plaats zou kunnen brengen, waar wij geen uitweg meer wisten. Het beste zou wel zijn, zonder dat Cyrus er iets van weet weg te trekken. Daar dit echter onmogelijk is, beschouw ik al deze raadgevingen als leuterpraat. Naar mijne meening moest men eenige geschikte mannen in gezelschap van Clearchus naar Cyrus zenden, om hem te vragen voor welke onderneming hij ons denkt te gebruiken. Is zij dezelfde als de vorige, waarvoor hij huurtroepen gebruikte, laten wij hem dan ook volgen en allen, die hem vóór ons op zijne tochten naar Azië vergezelden, aan flinkheid niets toegeven; vinden wij de onderneming grooter, moeielijker en gevaarlijker, laten wij hem dan verzoeken bf ons voor onze diensten aannemelijke voorwaarden te stellen af ons een vriendschappelijker aftocht toe te staan; want zoo zullen wij in het eerste geval met dienstvaardigheid en ijver volgen, in het andere een veiligen terugtocht hebben. Het bericht van zijn antwoord moeten wij hier weder afwachten, en dan kunnen wij onze maatregelen daarna nemen."
Dit voorstel vond bijval. Men koos mannen uit en zond
