Gezelle/Dageraad

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Dageraad van Guido Gezelle
Uit Laatste gedichten

In ‘t blauwe van den hemel doekt
    een kleene, witte wolke
        de zonne mij;
en ‘t witte van die wolke en komt
    geen vlekkelooze molke,
        geen wolle bij;

geen witgewasschen wolle, noch
    geen snee', die, versch gevallen,
        te gronde ligt;
zoo wit is, op de boorden van
    die witte wolke, ‘t brallen
        van ‘t zonnelicht.

‘k En kan ‘t niet meer bezien bijkans,
    mijne oogen willen dolen:
        ‘t is vermiljoen,
dat, zwart in mijnen boek gedrukt,
    zoo zwart is als de kolen,
        en ‘t rood is groen.

De Leye, die daar stille ligt,
    het water in de beken
        is rood voortaan;
terwijl, van top tot tee'n, mij als
    van ‘t morgenrood ontsteken
        de boomen staan.

Het schemert hooge en leege nu,
    en, diepe in ‘s hemels gronden,
        vandage staat,
beneên dien witten zonnedoek,
    in ‘s middags hooge stonden,
        de dageraad.

Kortrijk, 8-9/3/1898