Pagina:Boutens, Vergeten liedjes (1910).pdf/25

De dauw die koelt mijn mond en
 De schaduw in mijn borst,
Laaft maagdelijke gronden
 Van onvermoeden dorst.

Mijn zalige oogen wasschen
 Zich weêr na langen tijd
In de doorzonde plassen
 Van Gods oneindigheid.

Gelouterd zijn mijn ooren:
 Weêr kan ik door 't gebed
Der diepe stilte hooren
 Gods heimelijken tred...

Hoe hebt gij mij genezen
 Uit lusteloozen dood
Tot al de gouden vreezen
 Van dit nieuw morgenrood!