dat het om te verwonderen is, hoe hy’t heeft weten te bedenken. Met een woort, hy heeft het gansche boere leven zoo natuurlyk door ’t penceel, als L. Rotgans door de pen afgemaalt. ’t Lust ons hem te hooren, daar hy in de Kermisvreugt het danssen van een boere meid bechryft, en dus vervolgt:
....... en danste voort op ’t klinken van de snaren.
Een jonge boer, noch glat van kin, en zonder hairen,
Bekleed haar linke zy, en leidt haar met de handt.
De hoed rust op een oor. ’t Bekwylde pypje brandt
Al smookende in zyn mondt. Zy hupplen op en neder,
En draajen als een tol, en glippen heen weder.
Kees Rootneus strykt de veel, en vult terwyl zyn darm
Met bier. De dansser vat de vryster in zyn arm:
Zy vangt den adem van boer Tewis aan de tippen,
Na ’t fluiten van den dans, van zyn besmookte lippen:
Den adem die noch stinkt naar ’t ingezwolgen nat
Uit boere kroezen, toen hy op de bierbank zat.
Beschonke Tewes bloost, en voelt zyn boezem blaken.
De kinkel schurkt en grynst, na ’t drukken van haar kaken,
Gelyk een Sater, die, op snoepery belust,
De Veltgodin verrast, en met haar weêrwil kust.
Het krielt in ’t dansvertrek van Vrouwen en van Mannen.
Myn oor en worden doof door ’t klappen van de kannen:
Daar zitten in een hoek twee liefjes zy aan zy,
En koozen mond aan mondt, verwart in vryery.
Gins klinkt een dorpmusiek van meer dan dertig keelen;
En witzang zonder zin verminkt in alle deelen.
’t Wyl loome Lammert zit op radde Wyburgs schoot,
En zingt van Velzens wraak, en lantheer Floris doodt.
