Sjabloon:Hoofdpagina - uitgelicht 12

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Guigemar (Marie de France) Nuvola apps kdict.png
Marie de France, illustratie uit een manuscript

Guigemar is een van de 12e-eeuwse Oudfranse lais van Marie de France. Haar verhaal gaat over Guigemar, de zoon van een trouwe vazal van de koning van Bretagne (Brittania minor), een dappere en wijze ridder die ondanks zijn vele kwaliteiten nog nooit heeft liefgehad. Tijdens een jachtpartij probeert hij een witte hinde te doden, waarbij hij echter zelf gewond wordt. Voordat ze sterft spreekt de hinde een vloek over hem uit: zijn wonde kan slechts worden geheeld door een vrouw, die uit liefde voor hem zal lijden.

Nederlandse vertaling

"Een goed verhaal verdient het om goed verteld te worden. Mijn genadige heren, Marie begrijpt haar plicht bij zo'n gelukkige gelegenheid wanneer een interessant verhaal zich aandient. En toch maak ik me zorgen dat elke blijk van uitmuntendheid jaloersheid opwekt op de prestaties van vrouwen of mannen. Laster, beledigingen en leugens worden mijn deel. Iedereen probeert te spotten met wat men ook maakt - ze maken grappen en zetten zelfs een lange neus. Het zijn laffe honden die bijten, gemeen, boosaardig en vol wrok. Kwaad spreken is hun recht, maar ik weiger me te laten afschrikken omdat ik regel voor regel en woord voor woord mijn best doe om mijn lais samen te stellen, wat de jaloerse critici ook zeggen. Ik zal u enkele verhalen uit Bretagne vertellen waarvan ik weet dat ze waar zijn en uw aandacht verdienen. Laten we in een vriendelijke geest beginnen.

Dit speelde zich af ten tijde van de regering van Hoilas, toen in veldslagen mannen werden gedood of zwaar gewond. Een van de baronnen van de koning, en zijn grote vertrouweling, was heer van Léon: zijn voornaam was Ordial. Hij genoot grote faam vanwege zijn dapperheid. Zijn vrouw had hem twee kinderen geschonken: een mooie dochter die Noguent heette en een zoon, een slimme en erg knappe, genaamd Guigemar. Zijn moeder beminde hem zeer en zijn vader was hem toegewijd. Te snel groeide hij tot de juiste leeftijd om weggestuurd te worden om als page aan het hof van een verre koning te dienen. De jongen blonk daar uit met zijn hoffelijkheid, charme en humor, en toonde aan dat hij geschikt was voor het ridderschap. Het ceremoniële zwaard van de koning raakte zijn schouder en die heer promoveerde hem terecht tot de rangen van edele ridderlijkheid, en gaf hem ook een harnas als uitrusting voor strijd en onheil. Guigemar gaf met gulle hand geschenken aan iedereen die goed voor hem was geweest. Hij koos ervoor om naar Vlaanderen te gaan, waar een voortdurende strijd woedde, de weg naar roem. Hij toonde trouw aan de ridderlijke code en een kracht die geen enkele ridder kon evenaren.

Hij had zijn gelijke niet in Bourgondië, Gascogne, Lorraine, Anjou of waar dan ook. De hele wereld wist dat Guigemar dapper en onberispelijk was - behalve op het gebied van liefde, waar hij onverschillig tegenover stond. Hij kreeg nochtans veel kansen van mooie nobele dames die duidelijk maakten dat als hij hun het hof wilde maken, hij ze onmiddellijk zou winnen. Maar op de een of andere manier leek hij niet geïnteresseerd of was hij zich zelfs niet bewust van zijn aantrekkingskracht. Zijn vrienden keken onbegrijpend toe: het kon hem gewoon niets schelen. Hij ging zijn eenzame weg en er was niets dat ze konden zeggen om hem van dat pad af te brengen. Nadat hij grote bekendheid had verworven als ridder, besloot hij na een tijdje dat hij misschien terug zou kunnen keren naar huis, want hij wilde zijn zus, zijn vader en zijn moeder bezoeken die hij begon te missen, en ook zij verlangden naar zijn terugkeer en waren blij toen hij verscheen. Maar na een maand bij hen werd hij rusteloos en dacht dat het misschien verstandig was om een ​​of andere zware oefening te doen, zoals jagen." (Lees Verder...)