Da Costa/Mr. W. Bilderdijk en Mr. D.J. van Lennep

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

AAN DE WEL EDELE HEEREN
MR. W. BILDERDIJK EN
MR. D. J. VAN LENNEP.
 
Aan de eedle twee, wier oog mijn wankle schreden
   op ’t glibbrig pas de Dichtkunst gadeslaat,
tot Hollands eer door beider voet betreden,
   biedt heir mijn hand in Nederlandsch gewaad
den grootschen zang van d’ oorlogshaften dichter,
   wien Melpomeen haar eersten lauwer schonk,
wiens naam en roem, als kunst- en vrijhadsstichter,
   nog in den vloed der eeuwen niet verzonk;
den grootschen zang, roemruchtig zegeteeken
   op vreemd geweld en dwingelandenwaan,
door d’ eigen arm, die ’t vaderland hielp wreken,
   Gevestigd eens, om nimmer te vergaan.
Maar wien, wien durft mijn lante ’t bloemtjen wijden.
   onsierlijk kroost van d’ eersten zonnegloed?
Aan ’t hoog vernuft, den glans van onze tijden,
   in ’t heiligdom der Dichtkunst opgevoed;
wiens stoute veer, in d’ opgang van zijn jaren
   een Sophocles in ’t Hollandsch lied herschiep,
die op den klank der onweêrstaandbre snaren
   den outerdienst van d’echten smaak herriep?
En hem, die meê in vaderlandsche streken
   zoo menig spruit der Grieken heeft herplant;
wiens kindschheid reeds de Roomsche luit deed spreken,
   niet wagg’lend in de meesterlijke hand;
wien de eigen gloed het hart wordt ingedreven
   door Latiums en Hollands dichtrengoôn?
Het is aan U, door zoo veel roem verheven,
   door ’t fijnst gevoel voor ’t hemelsch kunstenschoon,
dat geestdrift voor de kunst, wellicht vermeten,
   een gunstig oor, voor wat ze voortbracht, vraagt.
Wat zeg ik? Neen: niet aan de puikpoëten,
   waar de oude vest des Amstels roem op draagt,
verstout ik my dees ruwen zang te heiligen,
   op dat hun naam, op Pindus aangebeên,
de teere vrucht der jonkheid mocht beveiligen,
   of als een gift, hun grootheid waardig; neen!
Wier milde zorg geleerdheids eêlste schatten
   ontdekt heeft aan ’t verlangen van mijn jeugd,
en in dien les den kostbrer wist te omvatten
   van ’t ware goed, van wijsheid, recht en deugd;
dien biedt mijn hart dees versch gelezen bloemen
   van Griekschen stam, ofschoon verbasterd, aan.
Vermocht mijn tuin op geurig loof te roemen,
   of gaârde ik eens op de ingerende baan
laurier en palm, den prijs van dichterzangen,
   ik sierde er u den achtbren schedel meê.
Wilt dan dees blaân, toegefelijk ontfangen,
   em met dees blaân, de oprechtste hartebeê.
Bloeit, bloeit nog lang om kennis te verspreiden,
   om Hllands eer te staven, om de bloem
der jonglingschap op ’t eenzaam spoor te leiden,
   dat naar de bron van Wijsheid voert en Roem!
Brengt hen te rug, der Dichtkunst gouden dagen,
   op Neêrlans grond, als Griekens, thans weêr vrij!
En word’ haar dank u beiden opgedragen
   van na- tot nageslacht, zoo vurig als van my!

         1815.