Het daghet in den oosten

Uit Wikisource
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Het daghet in den oosten

Auteur
Genre(s) lied
Brontaal Middelnederlands
Datering 1544
Bron Het oude Nederlandsche lied. Deel 1, 1903, Florimond Van Duyse
Auteursrecht Publiek domein
Logo Wikipedia
Meer over Het daghet in den oosten op Wikipedia

‘Het daghet inden Oosten,

het lichtet overal;

hoe luttel weet mijn liefken,

och waer ick henen sal!

2.

‘Och, warent al mijn vrienden

dat mijn vianden zijn,

ick voerde u uuten lande,

mijn lief, mijn minnekijn.’

3.

- ‘Dats waer soudi mi voeren,

stout ridder wel gemeyt?

Ic ligge in myns liefs armkens,

met grooter waerdicheyt.’

4.

- ‘Ligdy in uws liefs armen?

Bilo, ghi en segt niet waer:

gaet henen ter linde groene,

versleghen so leyt hi daer.’ [p. 120]

5.

Tmeysken nam haren mantel

ende si ghinc eenen ganck

al totter linde groene,

daer si den dooden vant.

6.

‘Och ligdy hier verslaghen

versmoort al in u bloet!

dat heeft gedaen u roemen

ende uwen hooghen moet.

7.

‘Och ligdy hier verslaghen,

die mi te troosten plach!

wat hebdy mi gelaten

so menigen droeven dach.’

8.

Tmeysken nam haren mantel

ende si ghinc eenen ganck

al voor haers vaders poorte,

die si ontsloten vant.

9.

‘Och is hier eenich heere,

oft eenich edel man,

die mi mijnen dooden

begraven helpen can?’

10.

Die heeren sweghen stille,

si en maecten gheen geluyt;

dat meysken keerde haer omme,

si ghinc al weenende uit.

11.

Si nam hem in haren armen,

si custe hem voor den mont,

in eender corter wijlen,

tot also menigher stont.

12.

Met sinen blancken swaerde

dat si die aerde op groef,

met haer snee witten armen

ten grave dat si hem droech.

13.

‘Nu wil ic mi gaen begeven

in een cleyn cloosterkijn,

ende draghen swarte wijlen,

ende worden een nonnekijn.’

14.

Met hare claerder stemme,

die misse dat si sanck,

met haer snee witten handen

dat si dat belleken clanck. 11, 4. t.: mengher. - 14, 1. Met haer claer.

B.


illustratie


1.

‘Het daghet uyt den Oosten,

het licht schijnt overal,

hoe weynich weet de liefste

waer dat ick heenen sal,

hoe weynich weet de liefste, ia de, enz.

2.

‘Waren't al mijn vrinden,

dat mijn vyanden syn,

ick voerden u uyt de lande

mijn troost, myn minnekyn,’ enz.

3.

- ‘Warwaerts wout ghy mijn voeren

stout ruyter wel gemoet?

al onder de lindeboom groene

mijn troost, myn waerde goet,’ enz. [p. 121]

4.

‘Ick legg' in mijn liefs armen,

met grooter eerwaerdicheyt:

ick legg' in mijn liefs armen

stout ruyter wel gemoet,’ enz.

5.

- ‘Leght ghy in u liefs armen,

bylo, dat is niet waer:

gaet onder de linde groene

verslagen so leyt hy daer,’ enz.

6.

Het meysjen nam haer mantel,

en sy ging eenen gangh,

al onder de linde groene

daer sy hem verslagen vant, enz.

7.

‘Och legdy hier verslagen,

versmoort al in u bloedt:

dit heeft gedaen u roemen,

en uwe hooghe moet, enz.

8.

‘Och legdy hier verslagen,

die my te troosten plach?

wat hebdy my na gelaten,

soo meenigen droeven dach,’ enz.

9.

Het meysjen keerden haer omme

en sy ging eenen gangh,

al voor haer vaders poorte,

die zyder ontsloten vant, enz.

10.

‘En is hier niemant inne,

noch heer of edelman:

die my nu dese dooden,

ter aerden helpen kan,’ enz.

11.

De heeren swegen stille

sy gaven geen geluyt,

het meysjen keerden haer omme,

sy ging al weenend uyt, enz.

12.

Met haren geelen hayren

dat syder 't bloedt of vreef,

met haer sneewitser handen,

dat sy sijn wonden verbondt, enz.

13.

Met sijne blancke swaerde,

dat syder dat grafjen groef,

met haren blancken armen,

dat zy hem ter aerden droeg, enz.

14.

Met haren blancken handen

dat zijder het belletjen klonck,

met hare heldere keele,

dat sy de vigilie zongh, enz.

15.

‘Nu wil ick my begeven,

in een kleyn kloosterkijn:

en dragen de swarte wylen,

ter eeren de liefste mijn.

En dragen swarte wylen, swarte wylen.’